Ο καιρός πέρασε και δεν θυμάμαι πότε άρχισα να σε ξεχνάω. Δεν θυμάμαι εκείνες τις στιγμές, όταν ήσουν τα πάντα για μένα, και έδωσα τη ζωή μου για σένα. Δεν ήταν ένα ή δύο, ήταν 10 χρόνια που υπέφερα και είναι λυπηρό να ξέρω ότι δεν είσαι τίποτα για μένα πια.
Εκείνες τις μέρες, μόλις σε είδα, ηρέμησε τους πόθους, που με έφαγαν σιγά σιγά. Ωστόσο, μια μέρα απομακρύνθηκες και τα άφησες όλα, για ένα φτωχό τρελό όνειρο. Η ζωή μου δεν ήταν ζωή, γιατί η ζωή σου ήταν η ζωή μου, και φεύγοντας από μένα, δεν μου άφησες καμία διέξοδο. Είχα εκατό σκοντάψεις, έκανα πολλά λάθη επειδή ήθελα να ικανοποιήσω και να γεμίσω αυτό το κενό που άφησες όταν έφυγες. αλλά δεν πέτυχε τίποτα, απλά με πλήγωσε και με ταπείνωσε.
Μια μέρα συνάντησα ένα άτομο που με άγγιξε και μου είπε έλα μαζί μου ότι θέλω να γίνω φίλος σου.
Δεν έπρεπε να χάσω και πήγα μαζί του χωρίς να ξέρω ότι εκείνη τη μέρα η ζωή μου θα άλλαζε και ότι όλα θα ανανεώνονταν. Τώρα είμαι ήρεμος, μπορώ να ζήσω ειρηνικά και δεν βλάπτω πλέον τους άλλους. Θέλω να βρω μια αγάπη, να ξεκινήσω ξανά και να μάθω τι είναι να αγαπάς. Ο καιρός πέρασε και δεν θυμάμαι πότε άρχισα να σε ξεχνάω.